Αρκετές φορές έχω αναφερθεί στον Off Radio, τον διαδικτυακό σταθμό από τη Θεσσαλονίκη, που αφενός μεν αποτελεί δημιούργημα ανθρώπων του «παραδοσιακού» ραδιοφώνου των FM, αφετέρου στο στήσιμο, τη λογική και την νοοτροπία του είναι ένα παραδοσιακό ραδιόφωνο, που απλώς εκπέμπει μόνο διαδικτυακά. Πάμε να δούμε τρία ακόμη web radios της Θεσσαλονίκης (εν όλω ή εν μέρει), που μεγαλώνουν ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ FM και διαδικτυακού ραδιοφώνου (υπέρ του δευτέρου, πάντα) :
BLEEP RADIO Με moto το έξυπνο «music has always been the reason», ο Bleep ανταποκρίνεται στην έννοια του eclectic, που όλο και περισσότερο συναντάμε στη μουσική σήμερα. Επιτυχής αντιεμπορική διάθεση, αναζήτηση νέων ρευμάτων και ήχων, χωρίς να προσκολλάται σε indie, rock ή άλλα εγχώρια κλισέ. Οι παραγωγοί του είναι οι τύποι που συναντάς γενικώς σε δισκοπωλεία (αν τυχόν ακόμη τα επισκέπτεσαι). Έκπληξη θετική για εμένα η παρουσία του «προέδρου» Χριστόφορου Αθανασιάδη, ο οποίος αντλώντας από μία εξωπραγματική (σε ποσότητα, αλλά κυρίως σε ποιότητα δισκοθήκη), αλλά και βάσει ενός μουσικού αισθητηρίου που πάντα είναι λίγο πιο μπροστά, εκπέμπει για ένα δίωρο κάθε Τρίτη από τις 6 έως τις 8 το απόγευμα, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να είναι αρκετό. Οι παραγωγοί του Bleep σε πείσμα του ψηφιακού μέσου που υπηρετούν παίζουν μουσική από 12 και 7, αναφέρονται σε white label κυκλοφορίες, συναγωνίζονται για το ποιος θα μεταδώσει το τελευταίο EP του Shackleton και γενικώς αν αντί για ραδιόφωνο ασχολούνταν με το να βγάλουν κάποιο μουσικό έντυπο, τότε σίγουρα θα κατέληγαν σε ένα υποψιασμένο και παθιασμένο fanzine όπως τον καιρό εκείνο τον καλό. Οι ίδιοι αναφέρουν ότι βρέθηκαν μεταξύ τους στο Facebook και δηλώνουν ότι ο Bleep είναι σταθμός χωρίς έδρα και πατρίδα (παρότι εγώ πονηρά τον πιστώνω στη Θεσσαλονίκη λόγω Χριστόφορου, «Πρόεδρος» είπαμε!). Στον αέρα του διαδικτύου είναι για κάτι περισσότερο από δύο μήνες και ομολογώ ότι τον τελευταίο μήνα αποτελεί την συντριπτικά κύρια επιλογή μου για μουσική στο γραφείο
UPNLOUD WEB RADIOΜε τον Upnloud υπάρχει ένα μικρό hype αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη. Ελέω και του Στέφανου Τσιτσόπουλου που δηλώνει (προς το παρόν) παρών και αυτός στο ρόστερ του σταθμού, τα παιδιά που τον φτιάξανε φιλοξενούνται και στο Soul του τρέχοντος μήνα. Στο σταθμό φιλοξενείται η εκπομπή This Is Radio Soul με εκδότη/ αρχισυντάκτη (Τσιτσόπουλος/Καραθάνος) στα μικρόφωνα. Πλήθος παραγωγών και εδώ, κάποιοι από τους οποίους απουσιάζουν μάλιστα από τη σχετική σελίδα του σταθμού. Όπως οι φίλοι μου Χρήστος Εξαρχόπουλος και Γιάννης Δρίζης για παράδειγμα (The Trouble) που αντί για επίδειξη μουσικών γνώσεων, σοβαροφάνεια και αναπαραγωγή πληροφοριών από το AllMusic (ως είθισται εσχάτως) παρουσιάζουν τα βινύλια που μετά μανίας αγοράζουν όλη τη βδομάδα, συνοδεία εξαντλητικού χαβαλέ, με τον Γιώργο Μπέγκα των Five Star Hotel να δίνει από τηλεφώνου συνταγές μαγειρικής και ιδανικής εξόδου για τον Άγιο Βαλεντίνο και γενικά δεν το κρύβουν ότι επιδιώκουν να είναι οι επόμενοι Καραμεροχαριτάτοι της πόλης και ότι κάνουν ραδιόφωνο για να βγάζουν γκόμενες, όπως οι παλιοί καλοί πειρατές. Και εδώ η μουσική χωρίς να είναι αυτιστικά εναλλακτική αποφεύγει τις κακοτοπιές του mainstream. Πάλι καλά αυτό το «παίζουμε τα πάντα χωρίς παρωπίδες» ως γνωστόν είναι που μας έφτασε στο να παίζονται μόνο σαχλαμάρες, μιας και το η «μουσική είναι μία» είναι όπως υποψιαζόμαστε- η καινούργια ατάκα όσων θέλουν να δικαιολογήσουν το άγχος τους για εμπορική εξαργύρωση της όποιας αφοσίωσής τους στη μουσική. Αρκετά προσεγμένο και το site του σταθμού, που είναι επισκέψιμο και ως αμιγώς μουσικό site με κείμενα, νέα, ειδήσεις, παρουσιάσεις δίσκων κλπ. Αυτό ισχύει και για το site του Bleep, παρότι ξέχασα να το αναφέρω παραπάνω.
ROCKAROLLA RADIOΟ Rockarolla έχει και ιστορία, αλλά έχει και μια ωραία ιστορία περί του πως δημιουργήθηκε. Ο αειθαλής ρόκερ της πόλης (κάθε χρόνο και τακτικότερη παρουσία στα μπαρ) Κώστας Πετρίδης αναστάτωσε προ καιρού κόσμο και κοσμάκη για ένα revival party του θρυλικού Ράδιο Ακρόπολις (ΤΟ ροκ ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης από τα τέλη 80s μέχρι τα μέσα των 90s), το οποίο όχι μόνο είχε επιτυχία, αλλά οδήγησε και στη δημιουργία του Rockarolla, με πολλούς από τους συμμετέχοντες να έρχονται από τις ημέρες του Ακρόπολις και με αποτέλεσμα ο σταθμός να είναι ουσιαστικά η διαδικτυακή post 00s μετεξέλιξη εκείνων των ημερών. Ο Rockarolla έχει γεμάτο πρόγραμμα, καθημερινές εκπομπές και ροή, όπως αυτή ενός «κανονικού» σταθμού (αυτό θα πρέπει να πάψουμε να το λέμε, οι περισσότεροι των διαδικτυακών είναι πλέον κανονικοί σταθμοί ως φαίνεται). Πετρίδης, Μεταλλινός, Σβαρνιάς Ις.Καρδερίνης κ.α. από ονόματα βετεράνων, νεότεροι παραγωγοί όπως η Λένα Λατινοπούλου τα μεσημέρια της Δευτέρας και της Παρασκευής (που πρόσφατα είχε καλεσμένο τον κάτι παραπάνω από θρυλικό Indicto σε fallικών διαστάσεων εκπομπή, ως είθισται), o Παναγιώτης Τσώτσος τα υπόλοιπα μεσημέρια των καθημερινών σε κλασσικό ροκ σε πείσμα των indie καιρών (που τώρα που γράφω προσπαθώ να καταλάβω γιατί μεταδίδει το Senza Una Donna του Zucchero!), ο Άκης ο Καλλόπουλος με αδιάλειπτη παρουσία στο εναλλακτικό ροκ των ερτζιανών της πόλης εδώ και δεκαετίες, πολλά πάρτι σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης και γενικότερα ένα πνεύμα ροκ μεν, αλλά που να ξεφεύγει από ό,τι δολίως χαρακτηρίστηκε ως ροκ στα ραδιόφωνα της πόλης τα τελευταία χρόνια και μας δεινοπάθησε επαρκώς. Αν έμενα ακόμη στη Θεσσαλονίκη, μάλλον στον Rockarolla θα επεδίωκα να πάρω μια εκπομπή (στον Bleep αισθάνομαι μειονεκτικά απέναντι στον Χριστόφορο, ενώ με τον Τσιτσόπουλο δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε!).
* Αυτά επί του παρόντος και από ότι φαίνεται το μόνο που μένει είναι τα διαδικτυακά ραδιόφωνα αυτοκινήτου και το φθηνό mobile internet για να περάσουμε ολοκληρωτικά στην επόμενη φάση του ραδιοφώνου.
* A, ο τίτλος είναι παραλλαγή στο Mexican Radio των ξεχασμένων Wall Of Voodoo ασφαλώς.
